Have a dream by M.L.King

________________________________________
Featured Quote
"I have a dream that my four little children will one day live in a nation where they will not be judged by the color of their skin, but by the content of their character."
________________________________________
Listed in: Race

I am happy to join with you today in what will go down in history as the greatest demonstration for freedom in the history of our nation.

Five score years ago, a great American, in whose symbolic shadow we stand today, signed the Emancipation Proclamation. This momentous decree came as a great beacon light of hope to millions of Negro slaves who had been seared in the flames of withering injustice. It came as a joyous daybreak to end the long night of their captivity.

But one hundred years later, the Negro still is not free. One hundred years later, the life of the Negro is still sadly crippled by the manacles of segregation and the chains of discrimination. One hundred years later, the Negro lives on a lonely island of poverty in the midst of a vast ocean of material prosperity. One hundred years later, the Negro is still languishing in the corners of American society and finds himself an exile in his own land. So we have come here today to dramatize a shameful condition.

In a sense we have come to our nation's capital to cash a check. When the architects of our republic wrote the magnificent words of the Constitution and the Declaration of Independence, they were signing a promissory note to which every American was to fall heir. This note was a promise that all men, yes, black men as well as white men, would be guaranteed the unalienable rights of life, liberty, and the pursuit of happiness.

It is obvious today that America has defaulted on this promissory note insofar as her citizens of color are concerned. Instead of honoring this sacred obligation, America has given the Negro people a bad check, a check which has come back marked "insufficient funds." But we refuse to believe that the bank of justice is bankrupt. We refuse to believe that there are insufficient funds in the great vaults of opportunity of this nation. So we have come to cash this check -- a check that will give us upon demand the riches of freedom and the security of justice. We have also come to this hallowed spot to remind America of the fierce urgency of now. This is no time to engage in the luxury of cooling off or to take the tranquilizing drug of gradualism. Now is the time to make real the promises of democracy. Now is the time to rise from the dark and desolate valley of segregation to the sunlit path of racial justice. Now is the time to lift our nation from the quick sands of racial injustice to the solid rock of brotherhood. Now is the time to make justice a reality for all of God's children.

It would be fatal for the nation to overlook the urgency of the moment. This sweltering summer of the Negro's legitimate discontent will not pass until there is an invigorating autumn of freedom and equality. Nineteen sixty-three is not an end, but a beginning. Those who hope that the Negro needed to blow off steam and will now be content will have a rude awakening if the nation returns to business as usual. There will be neither rest nor tranquility in America until the Negro is granted his citizenship rights. The whirlwinds of revolt will continue to shake the foundations of our nation until the bright day of justice emerges.

But there is something that I must say to my people who stand on the warm threshold which leads into the palace of justice. In the process of gaining our rightful place we must not be guilty of wrongful deeds. Let us not seek to satisfy our thirst for freedom by drinking from the cup of bitterness and hatred.

We must forever conduct our struggle on the high plane of dignity and discipline. We must not allow our creative protest to degenerate into physical violence. Again and again we must rise to the majestic heights of meeting physical force with soul force. The marvelous new militancy which has engulfed the Negro community must not lead us to distrust of all white people, for many of our white brothers, as evidenced by their presence here today, have come to realize that their destiny is tied up with our destiny and their freedom is inextricably bound to our freedom. We cannot walk alone.

As we walk, we must make the pledge that we shall march ahead. We cannot turn back. There are those who are asking the devotees of civil rights, "When will you be satisfied?" We can never be satisfied as long as the Negro is the victim of the unspeakable horrors of police brutality. We can never be satisfied, as long as our bodies, heavy with the fatigue of travel, cannot gain lodging in the motels of the highways and the hotels of the cities. We can never be satisfied as long as a Negro in Mississippi cannot vote and a Negro in New York believes he has nothing for which to vote. No, no, we are not satisfied, and we will not be satisfied until justice rolls down like waters and righteousness like a mighty stream.

I am not unmindful that some of you have come here out of great trials and tribulations. Some of you have come fresh from narrow jail cells. Some of you have come from areas where your quest for freedom left you battered by the storms of persecution and staggered by the winds of police brutality. You have been the veterans of creative suffering. Continue to work with the faith that unearned suffering is redemptive.

Go back to Mississippi, go back to Alabama, go back to South Carolina, go back to Georgia, go back to Louisiana, go back to the slums and ghettos of our northern cities, knowing that somehow this situation can and will be changed. Let us not wallow in the valley of despair.

I say to you today, my friends, so even though we face the difficulties of today and tomorrow, I still have a dream. It is a dream deeply rooted in the American dream.

I have a dream that one day this nation will rise up and live out the true meaning of its creed: "We hold these truths to be self-evident: that all men are created equal."

I have a dream that one day on the red hills of Georgia the sons of former slaves and the sons of former slave owners will be able to sit down together at the table of brotherhood.

I have a dream that one day even the state of Mississippi, a state sweltering with the heat of injustice, sweltering with the heat of oppression, will be transformed into an oasis of freedom and justice.

I have a dream that my four little children will one day live in a nation where they will not be judged by the color of their skin but by the content of their character.

I have a dream today.

I have a dream that one day, down in Alabama, with its vicious racists, with its governor having his lips dripping with the words of interposition and nullification; one day right there in Alabama, little black boys and black girls will be able to join hands with little white boys and white girls as sisters and brothers.

I have a dream today.

I have a dream that one day every valley shall be exalted, every hill and mountain shall be made low, the rough places will be made plain, and the crooked places will be made straight, and the glory of the Lord shall be revealed, and all flesh shall see it together.

This is our hope. This is the faith that I go back to the South with. With this faith we will be able to hew out of the mountain of despair a stone of hope. With this faith we will be able to transform the jangling discords of our nation into a beautiful symphony of brotherhood. With this faith we will be able to work together, to pray together, to struggle together, to go to jail together, to stand up for freedom together, knowing that we will be free one day.

This will be the day when all of God's children will be able to sing with a new meaning, "My country, 'tis of thee, sweet land of liberty, of thee I sing. Land where my fathers died, land of the pilgrim's pride, from every mountainside, let freedom ring."

And if America is to be a great nation this must become true. So let freedom ring from the prodigious hilltops of New Hampshire. Let freedom ring from the mighty mountains of New York. Let freedom ring from the heightening Alleghenies of Pennsylvania!

Let freedom ring from the snowcapped Rockies of Colorado!

Let freedom ring from the curvaceous slopes of California!

But not only that; let freedom ring from Stone Mountain of Georgia!

Let freedom ring from Lookout Mountain of Tennessee!

Let freedom ring from every hill and molehill of Mississippi. From every mountainside, let freedom ring.

And when this happens, When we allow freedom to ring, when we let it ring from every village and every hamlet, from every state and every city, we will be able to speed up that day when all of God's children, black men and white men, Jews and Gentiles, Protestants and Catholics, will be able to join hands and sing in the words of the old Negro spiritual, "Free at last! free at last! thank God Almighty, we are free at last!"

Цуурай

Найм ес орчим настай нэг хүү эцгийн хамт ууланд аялж явжээ. Гэтэл хүү гэнэт хальтран унахдаа өвдсөндөө болон “ёо ёо!” гэж орилжээ. Гэтэл дуу нь цуурайтан эргэн сонсогджээ. Хүү, хэн нэгэн бас “ёо ёо!” гэж орилохыг сонсов. Өмнө нь ийм зүйлтэй огт тааралдаж байгаагүй тул гайхан:
“Чи хэн бэ?” гэж хашхирав.
Хариу ч тэр дороо ирлээ.
“Чи хэн бэ?”
Харин хүү бухимдан:
“Хулчгар!” гэв.
Хариу бас л ижилхэн:
“Хулчгар!” гэж ирэв.
Хүү аавдаа:
“Ааваа энэ чинь одоо юу болоод байгаа юм бэ! Би ойлгохгүй байна.” гэв.
Аав нь:
“Миний хүү сонсож бай! гээд,
“Бүх юм сайхан!” гэж хашхирав.
Уулнаас ирэх дуу эргээд:
“Бүх юм сайхан!” гэв.
Аав:
“Би чамд хайртай!”
Уулнаас ирэх дуу:
“Би чамд хайртай!”
Хүү гайхсан хэвээр сайн ойлгоогүй байлаа.
Үүнийг харсан аав нь: “Энэ дууг “цуурай” гэдэг юм. Гэвч амьдрал үнэндээ яг цуурай шиг байдаг. Чиний хэлсэн хийсэн бүр чинь эргээд чамд тэр хэвээр тусдаг. Амьдрал бол бидний өөрсдийн хийсэн хэлсний цуурай мөн билээ. Амьдралыг сайн сайхан байлгаж, муу муухайгаас цэвэрлэх хэрэгтэй. Бусдыг өрөвч, зөөлөн байгаасай гэж хүсч байгаа бол эхлээд өөрөө өрөвч зөөлөн байх хэрэгтэй. Амьдрал бол, чи түүнд юу өгнө, эргээд яг түүнийг чамд өгдөг.”

Уучлах гэдэг ямар сайхан гээч…

Амьдралдаа зөвхөн нэг удаа ярилцсан хүнийг дөчин гурван жилийн дараа санах нь тийм ч амар зүйл биш. Арван хоёр настай бяцхан жаал байхдаа халаасны мөнгө олох гэж айлуудад сонин тараадаг байлаа. Тэр үед одоо нэрийг нь санахгүй байгаа настай нэгэн эмэгтэй миний үйлчлүүлэгч байлаа. Уучлах гэдэг нь ямар гайхамшигтай агуу зүйл болохыг тэр эмэгтэй надад ойлгуулсан юм.
Нэгэн бямба гарагт би хэдэн найзуудтайгаа тэдний цэцэрлэгийн арын хашаан дээр суун байшингийн дээвэр лүү нь бяцхан чулуу нүүлгэн дээврийг оноод бууж байгааг чулууг харваж байгаа одтой зүйрлэн баясаж байлаа. Гэтэл миний шидсэн нэг чулуу арын хаалганы цонхыг нь онох нь тэр. Цонхны хагарах чимээг сонсон бид ухаан жолоогүй тэндээс зугатацгаав. Настай эмэгтэй биднийг хараагүй гэдэгт би итгэлтэй байсан ч, бүтэн шөнийн турш харсан бол яана гэсэн бодол намайг унтуулсангүй. Маргааш нь хаалгыг нь тогшин сонингоо өгөхөд минь тэрээр урьдын адил дотно, дулаахан инээмсэглэлээрээ намайг угтан мэндийг минь мэдэв. Харин би хийсэн гэмээсээ ичин нүүр лүү нь харж чадахгүй байв. Ингээд би сонин тараасныхаа хөлсийг цуглуулахаар шийдлээ. Гурван долоо хоногийн дараа яг долоон доллар боллоо. Нэг цаасан дээр “Гэрийн тань арын хаалганы цонхыг санаандгүй хагалсныг минь уучлаарай. Энэ дугтуйн дахь мөнгө цонх шиллэхэд хүрэлцэнэ гэж бодож байна.” гэж бяцхан зурвас бичээд мөнгөний хамт дугуйлан харанхуй болохыг хүлээж байгаад хаалганых нь дэргэдэх шуудангийн хайрцагт хийв. Маргааш нь настай эмэгтэйгээс санаа зовох зүйлгүй инээмсэглэн хаалгыг нь тогшив. Тэр урьдын адил дотно сайхан инээмсэглэлээр угтлаа. Би ч гэсэн айх юмгүй эгцлэн харж инээмсэглэлээ.
Сонингоо өгөөд эргэтэл тэр, “Өө, бүр мартахаа шахлаа! Чамд өгөх гэж жигнэмэг бэлдсэн юм.” гээд боодолтой юм өглөө. Тэднийхээс гарч байхдаа их л баяртайгаар жигнэмэгээ идэж эхэллээ. Хэдийг идсэний дараа дахиад нэгийг авах гэтэл нэг дугтуй гарт баригдав. Гаргаж ирээд яаран задалтал дотор нь долоон долларын хамт: “Хүү минь, би чамаар бахархаж байна.” гэж бичсэн байлаа.

Хар аймшгийн өдөр

Өнөөдөр хүмүүсийг соронзон мэт татдаг Америкийн визний ярилцлаганд ороод виз авч чадсангүй ээ. Аав ээж хоёрынхоо мөнгөөр ч ёстой тоглож байна даа ёстой аймаар байноо.Аймшгийн өдөр :(

Х day

weather makes me crazy! Mgl-ийн хавраа гэж... улаан шороо эргээд л аймаар байна. энэ шороон шуурга болоосой. Миний доторх, цаг агаар хоёр л яг ижилхэн байна даа хэхэхэ. Ингэснээс хурдан зун болчоосой.

Дахиад л нэг боломжийг алдлаа:)

Хүн хор шартай, зорилготой, түүндээ хүрэх гэсэн хүсэл тэмүүллээр дүүрэн байх ёстой юу? яг одоо дахин дахин өөрөөсөө асууж байна. Би ямар байх ёстой вэ?
Соросын сангаас энэ жил АНУ-д оюутан солилцоогоор сурах тэтгэлэг зарлаад түүнд бүтэн жилжингээ бэлтгэн оролцож, нүдээ бүлтийтэл хариу хүлээж суулаа:) Өнөөдөр найз маань утсаар яриад: Найз нь тэнцчихсэн чи яасан бэ? гэж асуулаа. Би тэнцээгүй гэдгээ шууд ойлгоод, хоолойноос ямар ч үг гарсангүй. Өнөөдөржингөө унжийсан юм л явлаа. Би бүүр уйлмаар санагдаад байх юм би ямар их хичээж зүтгэлээ дээ. Миний аз хийморь хаашаа нисчихсэн юм бэ? хичээгээд хичээгээд нэг л болохгүй юм. Өөрөө өөртөө гомдмоор ч юм шиг эсвэл би зүгээр л бусдад атаархаад байгаа юм болов уу? Магадгүй би сайн хичээж байгаа гэж бодоод байгаа ч бусдаас дутуу л хөдөлмөрлөөд байгаа юм болов уу даа. ямар ч байсан юманд их хүлээлттэй байх хэрэггүй юм байна. Их хүлээлтийн дараа үнэхээр их сэтгэлээр унадаг юм байна.
За тэгээд амьдрал тэр чигээрээ л боломж байдаг ш дээ. Нэгийг алдахад нөгөө нь хүлээж л байдаг. Сэтгэлээр унаад ч яах билээ дээ.... bebe минь don't worry!

Tүвд ба Монгол

Түвдийн ард түмэн яг эгзэгтэй мөчийг тааруулан дэлхийн анхаарлыг өөртөө татаж чадсан нь үнэхээр сайн хэрэг шүү. Хятадууд яаж дээрэлхдэг гэж сананаа. Манай өвөр монголчуудыг харал даа. хөгжөөд байна гээд байдаг тэд нар нь дан хятадууд. Харин яг Монголчууд нь ямар ч боловсролгүй ядуу, зөвхөн тэр өдрөө л бодож, хэцүү амьдардаг юм билээ. Өвөр Монголын хөдөөгөөр явбал иймэрхүү л амьдрал байдаг. Түүнтэй адил зовлонг туулж байгаа Түвдийн ард түмнийг чөлөөлөгдөөсэй гэж би хүсч байна.
Wikipedia-д түвдүүд монголчуудтай холбоотой, Монгол гаралтай хүмүүс гэж бичжээ. Түүхээсээ тийм байналээ шдээ. Тэгсэн чинь саяхан миний хүндэлдэг байсан гадаад хэргийн сайд Оюун Хятадад айлчлаад гадаад хэргийн сайдад нь бараалхаж хоёр орны гадаад хэргийг хөгжүүлэх талаар ярилцсан сурагтай. Хамгийн гол нь энэ нь BBC-гээр цацагдаад л. Миний хувьд яг л Хятадад долгинож, Түвдийн буруу гэж байгаа юм шиг санагдсан.
Харин манай Монгол орон чинь бүх л зүйлээрээ Хятадаас хамааралтай болчихоод байгаа шд. Ингэхэд манай орон Хятадын харьяалалд орвол бид нар Түвдүүдтэй адилхан л ингэж тусгаар тогтнолынхоо төлөө тэмцэнэ шүүдээ. Өчигдөр Бундестагийнн хурлаар Түвдийн эрх чөлөөний төлөө, хүний эрх чөлөөний төлөө бид чадах зүйлээ хийж, тэдний эрх ашгийн төлөө байна гээд л гоё хурал болж байна лээ.
Дэлхийн ихэнх улс орон Түвдийн төлөө бат зогсож, хүний эрх чөлөөг дээдэлж байхад Манайх ядаж чимээгүй хараад сууж байж болоогүй юм байх даа. Хятадыг дэмжээд байх даа ч яахав дээ.

Амьдралаа гэж...

Би бээр энгийн нэгэн айлын охин. багадаа аав ээж хоёрыг надад бусадтай адил гоё амттан, гоё хувцас авч өгсөнгүй гэж байнга гомддог байж билээ. Гэхдээ юу ч мэдэхгүй хүүхэд байсан юм шүү. бүүр өөр аав ээжтэй болохгүй яаваа гэж боддог байсан гээч. Одоо бодсон чин ямар аймшигтай юм боддог байснаа төсөөлөхөд бэрх.Аав ээж 2маань эдэнд умбуулж өсгөөгүй ч бүх л зүйлээ зориулж хайраараа энхрийлж өсгөсөн. Бүх л зүйлээ боловсрол хүмүүжилд маань зориулсан та хоёртоо хайртай шүү. Эрхлэхийг мэдэхгүй өссөн ч хайр гэдгийг мэдэрсэн шүү аав ээж хоёр минь. Тэвчээр гэж юу болох, амьдрал гэж юу болохыг бие сэтгэлээрээ заасан шүү та хоёр минь. Охин нь та хоёрынхоо үнэ цэнийг мэдэрлээ санажийнаа. Өдөр бүр утсаар ярьж залгадаг таньгүйгээр би амьдралаа төсөөлөхгүй нь ээжээ. Замыг маань зааж байнга зөвлөдөг аав таньгүйгээр би амьдрал ямар байх байсан болоо.
Юу ч мэдэхгүй амьдралын зовлонг төсөөлж ч байгаагүй айлын эрх хүүхдүүдийг хараад намайг ингэж өсгөөгүй аав ээж та хоёртоо үнэхээр их баярлаж, улам улам их бахархаж хайрлаж санаж байна. Миний хоёр нар охин нь хүслийг нь биелүүлж сайхан амьдарч хүн шиг байнаа. санажийнаа.

Залхуурал

Даалгавар бие даалтууд овоороод л.. хэхэхэ би залхуураад л. Бичих ч юм олдохгүй хоёр хоног тэнэг юм шиг кино үзлээ. За юмаа хийдэг ч юм билүү. Өнөөдөр ямар сонин өдөр вэ.......making me crazy!

Өнөөдрийн сэтгэгдэл

Өнөөдөр энгийн л нэг өдөр байлаа. Хүмүүс ажилдаа яарцгаагаад, би хичээлдээ яараад л... яагаад ч юм бэ өнөөдөр хүн мөрөөдөл хүсэлтэй байж түүнийхээ төлөө тэмцэх ямар гоё байдгийг мэдэрлээ. өнөөдөр нэг хүний хичээлд суусан юм л даа. Их шаргуу, хөдөлмөрч тэрээр багаасаа бие дааж өөртөө байгаа бүх зүйлээ өөрийн гараар бүтээсэн атлаа ямар даруухан энгийн гэж санана аа. Сайхан хүнтэй ярилцахаар ямар их энерги авдаг билээ дээ надад маш их энерги өглөө. Баярлалаа Dave...
Би ч урд нь урсгалаар явдаг нэгэн байжээ. Багадаа тийм болно ийм болно гэж мөрөөддөг байсан тэр мөрөөдөлдөө хичнээн үнэнч байлаа даа. Өрсөлдөө л, ялаа л, ялагдаа л...хэхэхэ. Тэгээд жил ирэх тусам л бүх зүйл бэлэн болоод сэдэлжүүлэх зүйлгүй болоод ч тэр үү бодоод байсан чинь сүүлийн гурван жил маань зүгээр л урсгалаар өнгөрчээ. Харин 2008 он миний хувьд ухаарал сэнхрэлийн жил болой. хэд хэдэн мөрөөдөлдөө хүрээд байгаа ... хэхэхэ. Мөрөөдөл зорилго дуусах биш, дахин шинээр сүндэрлээд л.
Бүгдээрээ зорилготой тэмүүлэлтэй амьдарна шүү ок!
No pain, no gain!