Жилийн дараахи өөрчлөгдөж буй би

2009 оны 3 сарын 31 нд бичсэн өөрийн бичлэгээ авчрав. Одоо доор бичсэн зүйлийнхээ эсрэг өдөр болгон гүйж, хоол хүнсэндээ анхаарч илүү идэвхитэй байгаа болохоор сэтгэл нэг л сайхан байнаа. Ямар ч байсан жилийн дараа өөрийнхөө бичсэнийг харахад энэ асуудал дээр илүү сайжирсан байна. Урамтай байна шүү. ТАРГАЛАЛТТАЙ ТЭМЦЭЕ!
Feeling good...
Хавар болохоор яагаад ч юм гоё санагдаад байхийн. Заримдаа хаврын улирлаас аймаар гуниг мэдрэгддэг. Гэхдээ энэ нь just my feeling:)
Гудамжаар хүмүүс инээмсэглээд хүүхдүүд шуугилдаад, нар ээгээд үнэхээр гоё байна шүү.
Би багаасаа мираалаг хүүхэд байсийн. Намайг жоохон байхад хүүхдүүд бүдүүн гэж шоолдог л байсан жоохон хүүхэд байсан болохоор уйлаад эсвэл хэн нэгэнд ховлоод өнгөрдөг байсан. Том болсон хойноо (том болоогүй ч байж магадгүй) нээх тоохгүй угаасаа хэн ч serious бүдүүн гэж хэлээд байдаггүй болохоор тоодоггүй байжээ.

Тэгээд дараа нь Америкд очоод өөрийгөө бүдүүн гэдгийг ч анзаардаггүй байсан тэдний дунд туранхай байсан байх лдаа. Харин өнгөрсөн жил Монголд буцаж ирээд туранхай хүмүүсийн дунд (Азиуд ихэнх нь туранхай) ороод тэднээс өөр байгаагаа мэдрэх болсон. Би үргэлж л хичээдэг байсан fitness яваад дасгал хийгээд. Даанч одоо миний сайн сурах цаг болохоор тийм их цагийг дасгал хийхэд зарцуулж чадахгүй байна л даа гэхдээ энэ нь зүгээр шалтаг ч байж болохийн.
Өнөөдөр надтай шатан дээр зөрөөд өнгөрсөн дөрвөн настай хүүхэд эгчдээ бүдүүн эгч вэ гэж хэлэхэд зөрөөд өнгөрөх хүн болгон тэгж бодоод өнгөрдөг байхдаа гэж бодогдлоо. Жоохон хүүхэд цагаахан сэтгэлтэй болохоор хэлсэн байх. хүн угаасаа томрох тусмаа дотроо бодсоноо ил гаргадаггүй шд.

Яагаад ч юм заримдаа эх орноосоо зугтмаар санагдах юм:) хүнд бас сул тал гэж байж болно шдээ би төгс биш ш дээ.
anyway, энэ бүхэн миний сул тал би үүнтэй өөрийнхөө чадлаар тэмцэх хэрэгтэй хээххэхэхэхэх ингэж л тайвшруулахаас би өнөөдөр аймаар эмзэг хүлээгээд авчихаж л дээ.

Уучлаарай, би зүгээр л доторх сэтгэл хөдлөлөө барьж чадахгүй уйлж байгаа болохоор энийг биччихлээ. хэн нэгнээр өрөвдүүлэх гэж биш өөрийгөө тайтгаруулж доторхоо онгойлгох гэж л бичлээ. хүнд ямар сул тал байдаг вэ? бүдүүнээсээ болж эх орондоо амьдардаггүй хэн нэгнийг мэдэх үү? бусадтай адилхан биш байх ямар байдгийг мэдэх үү?
өөрийгөө тайтгаруулах гэж feeling good гэсийнмаа. :)

BLACK BALLOON

Энэ киног 2008 оны 11 сард үзээд бичсэн юм байна. Хуучин бичлэгээ чирж байна

Энэ кино 2008 оны 10 сард гарч эхэлсэн. Драма генрийн кино.
Томасын гэр бүл шинэ газар нүүж ирэх бөгөөд хөршүүд нь оюуны сааталтай ахыг нь гайхан хүлээж авч буйгаар кино эхэлнэ.
Томас бусдын адил энгийн тайван амьдрахыг хүсдэг. Гэвч түүний гэр бүлийн амьдрал оюуны хомсдолтой ахаас нь болоод бусдын адил байдаггүй ба байнгын дарамттай. Оюуны хомсдолтой ах Чарли нь Томасын сайхан мөчүүд болон боломжуудыг нь балласаар байдаг.
Киноны эхэн хэсэгт ээж нь жирэмсэн, оюуны хомсдолтой Чарли болж бүтэхгүй зүйл байнга хийнэ үнэхээр дарамттай байдаг. Эмчийн зөвлөсний дагуу ээж нь эмнэлэгт хэвтэн тэр хооронд Чарлиг Томас харж хандана. Чарли айлд зөвшөөрөлгүй орж жорлонг нь ашигласан явдлаас болж Томас сургуулийнхаа Жэкие Мастэртэй илүү дотносч үерхэж эхэлнэ. Дэлгүүрт аав нь мөнгө нь хүрэхгүй зарим зүйлээ буцаахад Чарли уурлаж олон хүний өмнө аав, Томас хоёрыг хүнд байдалд оруулдаг.
Ээж нь төрж гэртээ ирсэн ч оюуны хомсдолтой ах нь Томасыг олон удаа найз охиных нь болон ангийнхний дунд нь эвгүй байдалд оруулна. Энэ бүхнээс үүдэн Томас оюуны хомсдолтой ахыгаа үзэн ядаж эхэлдэг. Ах нь их ядаргаатай байдаг.
Гэвч найз охин нь энэ бүхнийг ойлгодог бөгөөд Томас ч эцэст нь ахыгаа ойлгон үзэн ядахаа больдог. Оюуны сааталтай хүүхдүүдийн тоглолтон дээр Чарлигийн хамт үзүүлбэр үзүүлэх хүүхэд нь ааш нь хөдлөөд Томас өмнөөс нь ахтайгаа тоглож ахыгаа илүү их ойлгодог.
Киноны сүүлчийн таван минут үнэхээх гоё

Миний хувьд энэ киног үзсэн чинь эхэндээ оюуны хомсдолтой ахыг нь үзэн ядах хүсэл төрж байсан ч оюуны хомсдолтой болсон нь түүний буруу биш гэж бодохоор үнэхээр өрөвдөлтэй. Бас гэр бүлийг нь хүмүүс ойлгохгүй элдвээр шоолж эсвэл төвөг учрууллаа гэж ад үздэг нь бас л нэгийг бодогдуулав. Бид ч гэсэн амьдрал дээр оюуны сааталтай хүмүүсийг хэр хүндэтгэж, зовлонг нь ойлгож харьцдаг билээ? Бас гэр бүлийг нь !!! Ихэнхдээ ад үзэж, тээр шаадаг.
Энэ кино үнэхээр их зүйлийг бодоход хүргэлээ. Манайхан шиг бусдыг хүндлэхдээ маруухан ялангуяа тахир дутуу болон оюуны сааталтай хүмүүсээ хүндэтгэж үздэггүй хүмүүс энэ киног үзээсэй гэж хичээнгүйлэн гуйя. Ер нь хүн бүрийг энэ киног үзэхийг уриалая. Бидэнд оюуны сааталтай хүмүүс, тэдний гэр бүлийнхний зовлон бэрхшээлийг ойлгоход тус болно. Мөн жүжигчид нь их сайн жүжиглэсэн ба дүрэндээ их зохицжээ. Найз охиных нь дүрд миний дуртай загвар өмсөгч Вард тоглосон байна лээ.
Маш сайн кино. Та бүхэн заавал үзээд сэтгэгдэлээ бичээрэй, юу бодсон чинь сонин байна

Дахиад хуучин тэмдэглэл

2008 оны 11 сарын 21-нд би иймэрхүү л юм сараачиж байж дээ
Би ийм байж болохгүй шүү дээ
Цаг хугацаа ямар хурдан өнгөрч байна аа:) Би хуучин блог дээрх зарим бичлэгүүдээ уншаад өөрийгөө яаж уруудаж байгаагаа харлаа.

Яг нэг жилийн өмнөх би хичээлдээ яарч гүйгээд л, өөрийгөө тэгчихвэл дээр юм байна, тэрийг сурчихвал надад хэрэг болох юм байна, түүний юмыг хийгээд өгчихье, тийм юм хийчэхэе, энэ номыг уншиж үзэе, энэ хөтөлбөрт хамрагдая гэж гүйгээд л амжаад л байсан. Сайн амжуулаад л болоод байж.


Есөн сарын өмнөх би өмнө нь сонгож байгаагүйгээрээ их, ачаалалтай хичээлүүдийг сонгоод дээрээс нь бөөн хөтөлбөрт хамрагдаад бичиг баримтаа цуглуулж энд тэндгүй үсчиж гүйгээд л хичээлээ өмнө нь хийж байгаагүйрээ хийж амжуулаад сураад, зөндөө олон ном уншаад л, газар сайгүй нисээд л:) өөртөө наачих сурчих юм болгоныг сураад л бүх зүйлээ амжуулж дээд зэргээр creative байсан.


Зургаан сарын өмнөх би харьд очсон ч уйтгарлана гиюүрнэ гэдгийг мэдэхгүй юм болгоныг сураад л, найзуудтай болоод л хөөрөөд л давхиад байж. Өөртөө маш их experience хуримтлуулаад амьдралыг арай өөр өнцгөөс харж сурсан. Юутай ч бас л бүтээлч байсан цаг хугацаатай уралдаад л.


Хоёр сарын өмнөх би эх орондоо дөнгөж ирээд хичээл эхлээд сар болчихсон юм чинь гэж бодоод өөртөө ямар ч ачаалал өгөхгүй байя гээд хамгийн хөнгөн өмнө нь авч үзээгүйгээрээ цөөхөн хичээл сонгож авав. Юм бүхэнд бухимдаж хичээл таравуу үгүй юү гэр лүүгээ гүйдэг болсон. Гудамжаар ч явахаас уур хүрээд гэртээ идээд л зурагтын өмнө суудаг амьтан???
Энэ хоёр сарын хугацаанд:
-ирээд хоёрхон өдөр суугаад нөхчих байсан хичээлээ одоо болтол нөхөж чадаагүй л байна.


-Ирснээсээ хойш Дөрвөн кг жин нэмсэн Энэ ойлгомжтой л байх


-Ганц ч удаа номын сан уруу зүглэсэнгүй Байнга л зурагтын өмнө байсан байх.


-Гурван том шалгалтанд очиж ороогүй Даалгавраа хийгээгүй хичээлээ ойлгох гэж оролдоогүй учраас


-Хөдөлгөөний дутагдалд орсон гэсэн оноштой нурууны булчин татаж физик эмчилгээнд орсон Залуугаараа хөгшчүүлтэй хамт насны доройтлын хичээлд явах болсон


-Бие даалтууд овоорсон. Багаар ажиллах ганц ч бие даалтын ажилд гар бие оролцоогүй


-Нэгэн хичээлд сонирхолгүй учраас гэсэн тодотголтойгоор сүүлийн нэг сар очоогүй Багш нь ойлгоод бие даалт хийн өгсөн сэдвүүдээр судлаад ирцээ бүртгүүлээд явах асар том боломж олгосон атал гэр үрүүгээ яарч тэнэгтсээр хичээлдээ очоогүй сар болчихжээ Өмнө нь хичээлдээ уначихлаа дахиж сонгохоос гэсэн хүнийг сонсоод санаанд багтдаггүй байсан чинь өөрөө тэдний нэг нь болох нь дээ


-Хүмүүс тэгэе ингэе гээд зөндөө зүйлд уриалж байхад нь татгалзаад биеийн амрыг бодсоор олон нийтийн олон ажлаас хоцорсон


-Залхуурсаар олон тэтгэлэгт хөтөлбөрөөс хоцорсон.


-Тоэфлийн шалгалтандаа бэлдэх хугацаанд зурагт үзсээр байгаад бэлтгэлгүй орж бага оноо авч мөнгөө хайран болгосон.


-Найзууд уулзая гэхэд нь харьлаа гэдэг хариулт өгсөөр байгаад хөндийрч эхэлсэн.


-жүжиг үзнэ гэж бодсоор гурван жүжиг нэг үнээр дахин тоглож буй ховор завшаанаас залхуурсны хар гайгаар хоцорлоо доо


Энэ жагсаалт үргэлжлээд л байж магадгүй бололтой. Уул нь гэнэт орчин солигдоод стрессдэж байна гэж бодоод тайвшруулаад явсан чинь хоёр сар өнгөрчихлөө. Бүх хичээл даалгавар нуруун дээр овоорчихож. Дүнгүүд гарч эхлэх дөхөөд байхад чинь ерөөсөө санаа зовохгүй урсгалаараа урссаар бүдүүрсээр. Би ийм байж болохгүй шүү дээ Одоо юм болгоноо амжуулаад хуучны бүтээлч амьдрал уруугаа орвол тийм ч их оройтоогүй л байна. Тиймээс ямарч байсан одоо хичээлээ хийж юмаа амжуулж дээрх алдаануудаа засах гэж оролдоё доо. Тэгэхгүй бол өөрөө өөрийгөө харж улам гутраад болохгүйнээ.
Би ийм байж болохгүй шүү дээ

Хуучин тэмдэглэлээс

Би өмнө нь банжиг дээр хөтөлж байсан блогийнхоо бичлэгүүдийг орууллаа. Энэ бичлэгийг 2008 оны 11 сарын 5 нд бичиж байсан юм байна. Бараг хоёр жилийн өмнө.
Обама баяр хүргэе

Тиймээ 2004 онд хэний ч мэдэхгүй Обама хэмээх залуу Демократын хуралд Жон Керриг дэмжиж үг хэлж байсан. Үнэхээр гайхалтай улс төрч хүн гэж тийм л байх ёстой болов уу. Тэр үед хэн ч 2008 оны ерөнхийлөгч Обамаг болно гэж төсөөлөөгүй байх л даа Гэвч тэрээр өнөөдөр Америкийн нэгдсэн улсын ерөнхийлөгч боллоо шүү дээ.


Дэлхийн нөгөө өнцөгт байгаа Монголын иргэн надад энэ төдийлөн хамаатай биш ч гэсэн би өнөөдөржингөө BBC үзэж Обамаг дэмжиж байлаа. Энд хэд хэдэн шалтгаан бий лдээ.
Манай Монголоос Америкт ажиллаж амьдардаг ихэнх хүмүүс цагаачдын хамгийн ихээр төвлөрсөн байдаг Чикаго хотод амьдарцгаадаг. Харин Америкийн хамгийн анхны өнгөт арьст ерөнхийлөгч Обама Чикаго хотод ажиллаж амьдардаг. Мөн тэрээр цагаачдыг дэмжиж байсан ба 17 настайдаа Кеняагаас ирж тэтгэлэгээр сурж байсан ааваараа төлөөлүүлж Америкийн мөрөөдөл гэж ямар агуй зүйл, юунд хүргэж болохыг олон удаа илтгэлдээ дурдаж байсан. Тэрээр эгэл жирийн нэгэн өөрийн хөдөлмөр авьяас чадвараараа ямар агуу амжилт бүтээж болохыг бидний өмнө харууллаа. Хэдийгээр АНУ-д арьс өнгөөр ялгаварлахыг хориглодог ч бодит амьдрал дээр арьс өнгөний ялгаварлалт оршсоор байдаг. Харин энэ бүхнийг даван туулж чадсан Обама Америкийн 44дэх ерөнхийлөгч боллоо. Мөн миний тааралдаж байсан ихэнх хөгшин Америкчууд бид юу гэж хар арьст туршлагагүй Америкийг ерөнхийлөгчөөрөө сонгох юм бэ гэж хэлж байсан юм. Харин Америкийн залуучууд арьс өнгийг үл харгалзан өөрийн эх орондоо хэрэгтэй гэсэн залуухан Обамаг сонгожээ. Миний бодлоор Обама хүн бүрийн өмнө маш том үлгэр дуурайллыг авчирч байгаа болов уу гэж бодож байна Америкчууд үнэхээр том Хувьсгалыг Обамагаар төлөөлүүлж хийж байгаад үнэхээр догдлоод байхийн. Тэрээр энгийн Америк гэр бүл үрүү түлхүү чиглэж кампанит ажлаа хийж байгаа юм шиг санагддаг байсан. Юутай ч энгийн мөртлөө гайхалтай илтгэл тавьж байсан, түүхэнд шинэ кампанит ажлыг хийсэн, бодит амьдралыг олж харан бодлогодоо тусгаж байсан тэрээр мянган мянган Америкчуудын хүсэл мөрөөдлийг тээн яллаа.


Одоо харин залуу ерөнхийлөгчийн юуг яаж хийхийг дэлхий анхаарлаа хандуулан харж байна.
За юутай ч Congratulations Obama! Амжилт хүсэе


Мөн сонордуулахад Кеняа улсад мянган мянган хүмүүс жагсан баяраа тэмдэглэж, улс даяараа баярлан амралтын өдөр болгон зарлаж байна гэнэ.
Харин манай ямаагаараа дуудуулаад байгаа улстөрчид түүний ганц ч болов илтгэлийг сонсоосой улстөрч, эх оронч, зорилготой хүн ямар байдгийг хараасай гэж. Харсан сонссон байлгүй дээ ард түмнийхээ яаж амьдарж байгааг ч мэдэхгүй улстөрчид минь.



PS; энэ бичлэгийг Америкийг шүтсэндээ биш Обамаг хүндэлдэг учраас оруулав.

Energy with Monday morning!

Хүн бүр өөр өөрийн ертөнцөөрөө амьдардаг энэ хорвоод өөрийн ертөнцөө олох гэж ядаж яваагаа хараад заримдаа их л өрөвддөг байж билээ!
Багаасаа тарган байсан би байх ёстой жингээсээ арваад кг-аар илүү л дээ. Энэнээсээ болоод багаасаа л найз нөхөд багатай ганцаараа байх дуртай хүүхэд байсан. Янзан бүрийн л юм турах гэж хэрэглэсэн байх. Эм, цай, загварын дамжаа, бассейн, тураах төв. Гэхдээ тэр үедээ бага зэрэг жин хасаад буцаад нэмчихдэг байсан. Одоо бодоод байсан чинь би ерөөсөө сэтгэлээсээ турчихий даа гэж боддоггүй байсан юм шиг байна. Эсвэл тэр үед хөөрхөн л болох гэж турая гэж боддог байснаас туранхай байхийн ашиг тусыг ойлгодоггүй байсан байх.
Харин саяхнаас турах талаар илүү зүйл мэддэг болж байх шиг байна. Хамгийн гол нь тарган байхын аюул, муу зуршлуудынхаа талаар судлаад, их идэх нь яаж биеийг маань алж байгаа талаар төсөөлөөд эхэлсэн чинь турах гэдэг асуудалд илүү их serious ханддаг болсон.
Өчигдөр телевиз үзэж байсан чинь Обамагийн эхнэр Мишэл Обама Америкийн дунд сургуулийн хүүхдүүдтэй ярилцлага хийж байгаа нь гарч байсан. Тэрээр хүүхдүүдэд " Хүн аль болох эртнээс өөрийн зуршлаа өөрчлөх хэрэгтэй. Тавган доторхоо хараад өөрт чинь хэрэггүй л бол түүнийг өөрчлөх хэрэгтэй. Газтай ундаа уухын оронд ус уудаг заншилтай болох хэрэгтэй. Тийм маягаар аль болох эртнээс болохгүй зуршлаа өөрчлөх хэрэгтэй. Тэгэхгүй бол нас ахих тусам зуршил чинь өөрийг чинь л үгүй хийх болно" гэх утгатай юм ярьсан нь надад ч хэлээд байгаа юм шиг санагдсан.
Тэгээд өглөө босоод хажуугийн хөлбөмбөгийн талбайд гүйсэн чинь Монголд хүн гүйдэггүй байх гэсэн миний бодлыг тэнд гүйж байсан зөндөө хүмүүс өөрчилсөн. Ихэнх нь хөгшин хүмүүс байсан лдаа. Тэр үед өөрөөсөө ичсэн шүү. Залуухан байж яагаад өдөр болгон гараад гүйдэггүй байсан бол гэж?
Өмнө нь яг ийм асуултанд хариулахдаа Америкт яахав гүйж байсан л даа тэнд хэн ч шоолохгүй тэгээд гүйх талбайтай. Харин Монголд гүйх талбай алга хүмүүс шоолно гэж байсан.
Гэтэл гэрийн маань хажууд бүхэл бүтэн хөлбөмбөгийн талбай байна шүү дээ. Хүмүүсээс ичиж өөрийгөө улам залхуу болгож байсандаа ичсэн шүү.
Тэгээд өнөөдрөөс эхэлж өглөө бүр гүйдэг зуршилтай болохоор шийдлээ. Нэгэнт шийдсэн юм чин болчих байхаа.

PS: Би гуравдагч оронд амьдарч байгаа гэдгээрээ шалтгаан хийж олон юмнаас зугтаж байгаагаа ойлгосон. Зүгээр л нүдээ нээгээд ингээд хийчихэе гэхэд болохгүй бүтэхгүй юм гэж байхгүй байгаа юм шиг санагддаг болсон шүү. Би ер нь их шалтаг гаргадаг амьтан байсан байна.

Миний ертөнц 1

Блог! Багадаа юм бичих дуртай хүүхэд байлаа. Янз бүрийн эссэ, зохион бичлэг... яагаад гэдгийн сайн мэдэхгүй байна. Ном унших дуртай байснаас болсон байх.

Харин одоо юм бичнэ гэхээр үхэх гэж байгаам шиг ! энэ миний хамгийн дургүй ажил болж. Би хүмүүсийн блогийг унших дуртай харин өөрөө бичих дургүй.
Бэбэчка сайн бодож үзээд өөрийгөө үнэхээр залхуу болж байгаагаа ойлгоод ядаж толгой гар хоёроо ажиллуулж байхын тулд энд өдөр болгон бичих тангаргийг өөртөө өгөв.

Өнөөдрийн бичих зүйл:
Би

Цэцэрлэг
Би бараг юм санадаггүй. Ямар ч байсан өөрийн санаанд байгаа цэцэрлэгтэй холбоотой зүйлсийг бичвэл: өдөр унтах их дургүй болохоор жижүүр болох маш их дуртай байсан. Энэ нь аяга таваг угаах гэх мэт ажил хүүхдүүд ээлжилж хийдэг байсан байх. Би даруухан томоотой хүүхэд байсан даанч хэн нь ч юм нэг бүтэлгүй амьтан намайг сандал уруу түлхээд хэзээ ч арилахааргүй аймаар том сорви миний хацар дээр үлдээсэн. Аймаар их цус гоожоол багш миний унтдаг ор хөнжлийн даавууг ураад боож байсан шиг санагдаж байна. Хачин царайлсан битүү боолттой хүүхэд орой нь гэртээ ирж байсансан.

Цэцэрлэгт хүүхдүүд дуулж бүжиглээл концертонд орохыг харах бүрдээ тэдний нэг болохыг хичнээн их мөрөөддөг байж билээ. Ямар ч байсан би өөрөө гуйсан ч юмуу бүү мэд нэг удаа хоор дуун дээр зогсч байснаа санаж байна. Хэрвээ надад авъяас байсан бол эд нараас ч илүү хийх юмсан гэж боддог байсан. Гэхдээ энэ нь хэнийг ч муу зүйлд хүргээгүй цагаан атаархал байсан.
6сарын 1нд багш хүүхэд бүрээр наамал хийлгүүлж түүнийг ээжид нь бэлэглүүлдэг байсан. Миний хийсэн наамал ээжийн маань ажлын цонхон дээр наалттай байдаг байж билээ.

Ямар ч байсан их бүрэг болохоор ямар ч хүүхэдтэй дотно нөхөрлөөгүй байх. Зарим өдөр аав ээж хоёр ирэхгүй орой болтол хүлээдэг байснаа санаж байна. Бас аймаар хаврын шуургатай өдрүүдэд харих гэж үйлээ үздэг байсан. Ямар тэр үед машин тэрэг тэр бүр байсан ч биш дээ. Ээж маань л дүү бид хоёрын тухай ярихдаа өглөө орой хоёр цэцэрлэг уруу тэргэнд суулгаад үхтлээ түрдэг байснаа ярьдаг.
Өөр юм санаанд орохгүй байна. Ямар ч байсан одоо цэцэрлэгүүд өөр болсон байна лээ. Намайг байхад нээх их тоглоом байдаггүй байсан. Цэцэрлэг их уйтгартай газар юм шиг санагддаг байсан.


Бага анги

Би 8 настайдаа сургуульд орсон. Ямартаа ч нэгдүгээр ангид УУ урт уу болж байсан. Үсэглэлийн баярын малгайг маань зургийн багш ажилтай нагац ах маань хийж өгсөн. Аав ээж хоёртоо хэзээ ч гомдохгүй ч тэд нар ерөөсөө анхаарал тавьдаггүй байсан санагдаж байна. Ажил ихтэй байдаг байсан байх. Бага ангийн найз нар маань их гоё хүүхдүүд байж билээ. Одоо ерөөсөө холбоотой байдаггүй нь миний буруу байхаа даа. Би нэг хоёрдугаар ангидаа сайн сурдаггүй байсан. Харин гуравдугаар ангиасаа нэлээн сайжраад дөрөвдүгээр ангидаа төрөл арилжсан байсан.

Миний бага ангийн найзууд Ш, Ө хоёр. Ө нь хичээлдээ муу ч аймаар галзуу охин байсан. Одоо ямар ч байсан ээж болсон гэсэн. Ш нь их ухаантай даруухан охин байсан гуравдугаар ангиас шилжсэн. Одоо сэтгүүлчээр сурдаг. Бид нар хичээл орохын өмнө дандаа бие биенийгээ дайрч авч явдаг байж билээ. Манайд нэг удаа цүнхээ мартчихаад сургууль дээр очсон хойноо цүнхээ мартчихаж гэж байсан. Би ч нэг удаа нэгнийд нь цүнхээ мартчихаад дараа нь гэртээ очоод цүнх байхгүй байгаагаа мэдэж билээ. Тэр хоёртой хичээл тараад харих гэж байсан тэр өдрийг би ерөөсөө мартдаггүй. Нар жаргах гээд яг sunset болж байсан. Урдаас зөөлөн хаврын салхи үлээгээд бид гурав явж байх замдаа элдвийн юм хүүрнэцгээн чанга чанга инээж байсан. Би тэр хоёроос та хоёр энэ өдрийг битгий мартаарай би хэзээ ч мартахгүй гэж байсан. Тиймээ би тэр өдрийг мартаагүй.

Цуг суудаг байсан хүүхдүүд гэвэл нэгдүгээр ангийг ерөөсөө санахгүй байна. хоёрдугаар ангид би Ч тэй сууж байсан. Тэр охин их ганган авъяастай охин байсан. Тэрний өдөр болгон солигдох үнэртэй усны үнэр нь их гоё байж билээ. Тэр охин надтай сууж байгаад гуравдугаар ангиас шилжсэн. Одоо загвар өмсөгч болсон ба Монголын нэгэн мисс болсон.
Дараа нь хэнтэй сууснаа санахгүй байна. Ямар ч байсан дөрөвдүгээр ангид С-тэй суусан. Би тэрэнд нэг удаа маружин авч өгснөө санаж байна. Тэр үед тэгж ярьдаг байсан.

Манай багш маш сайн багш байсан. Гуравдугаар ангид монгол хэлний олимпиадад бэлтгэж байхад цаасаа нүүрлэх гэж өдөрт л хэд хэдэн дэвтэр дуусгадаг байснаа санаж байна. Муухай байна дахиад бич, дахиад бич гээд л. Энэ нь тэр үед хэцүү байсан ч эргээд харахад маш их тус болсон шүү.
За байз гуравдугаар ангид хүүхдүүд том концертонд орж байсан. Би ормоор байсан болохоор дуулж чадахгүй ч ааваас гуйсаар байгаад дуу хөгжмийн багштай яриулаад орж байсан. Тэгээд эхний өдрийн завсарлагаанаар концертыг зохион байгуулагчид шүлэг уншиж үзүүлээд тэр концертонд шүлэг уншиж олны өмнө гарах багын мөрөөдлөө биелүүлж билээ.

Гуравдугаар ангид нэгэн З гэх хөвгүүн манай ангид хотоос шилжиж ирсэн. Тэрэнд би сайн болж байсан нь одоо бодоход ёстой инээдтэй юмаа. Бусад охидууд маань ч хүүхдэд сайн болцгоож байсан. Даанч санахгүй байна. Бид нарын мөнхийн сэдэв байсан юм.
Дөрөвдүгээр ангийн урлагийн үзлэг. Өмнө нь би ч гэсэн орох юмсан гэж үхтлээ мөрөөддөг байсан. Харин шүлгийн номероор мөрөөдлөө биелүүлж орсон. Гоё л байсан байх 
Манай ангид Э гэж охин байсан. Тэр аягүй гоё дуулдаг авъяастай онц сурдаг охин байв. Айлын ганц охин болохоор маш гоё гоё хувцас өмсдөг байсан. Бүх багш нар түүнд сайн байсан. Тэр ёстой миний идяал хүн байсан. Харин аравдугаар ангидаа буцаад очиход шал өөр болсон байсан. Ганган хөөрхөн хэвээрээ ч толгой нь хоосон нэгэн болсон байсан нь манай сургууль боловсролын системийн л буруу байхдаа. Зөндөө хүүхдүүд тийм болсон байсан.
Дөрөвдүгээр ангид манай ангийнхан дурсгалын дэвтэр их хөтөлдөг байсан надад нэг байсан ч олон нүүдлийн маань аль нэгэнд хаягдсан юм шиг байналээ. Ямар ч байсан дөрөвдүгээр ангид би их өөр болсон байсан. Өөртөө итгэлтэй, онц сурдаг байсан.
Гэхдээ мөнхийн нэг асуудал бол хүүхдүүдийн намайг шоолох байсан. Би их бүдүүн байсан. Намайг хүүхдүүд бүдүүн гэж шоолдог байсан нь намайг яваандаа өөртөө итгэлгүй болгож байсан. Ямар ч байсан ичимхий бүрэг болгосон. Би харамсч байдаг.

Өөр нэгэн орхиж болохгүй зүйл бол хүүхдийн зуслан. Манай тэнд Жаргалант гэж ганц зуслан байдаг байсан. Нэгдүгээр ангид би анх Ө-тэй хамт амрахдаа анх удаа биеэ даагаад их гоё санагдаад дараагийн ээлжинд нь бас амарж байсан. Гуравдугаар ангид бас хэд хэдэн ээлжинд амарсан. Тэндхийн нэг багш нь их яруу найрагт хайртай хүн байсан. Тэнд би яруу найрагт дуртай болж, шүлэг унших бас бичих дуртай болсон. Гэхдээ багадаа бичдэг байсан шүлгүүд маань алга болсон нь харамсалтай санагддаг. Тэнд бас жүжиглэж сурсан. Тэр газарт би их хайртай. Одоо эзэнгүй хэдэн байшин болсонд их харамсдаг.
Бага ангид нээх их мөнгө байдаггүй байсан ч сургуулийн гадаа юм зардаг эгч нараас юм худалдаж авах их дуртай байсан. Тэр үед элсэн чихрээр хийсэн одоогоор бол хэндмээд тав билүү арван төгрөгөөр зардаг байсан. Түүнийг их авч идэж билээ.
За тэгээд дөрөвдүгээр ангиа төгсөөд ангиа, багшийгаа, сургуулиа баяртай гэж хэлээд өөр шинэхэн газар ирээд ёстой л хүчээ үзсэн дээ.
За байз, өөр нээх их зүйл санаанд орохгүй байна.

Харин маргааш Дунд анги байх болно.

Хаврын улирал үргэлжилж байгаа ч энэ халууныг ээ? Гадаа ёстой зун шиг бүгчим халуун байна. Хэзээ Монголд ийм эрт халуун болдог байлаа? За би ямар сайн мэдэх ч биш.
Юутай ч буцаж энэ блогоо хөтлөхөөр болов. Хэхэхээ хэсэг өөр газраар зугаацсан ч таалагдсангүй. бичлэгүүдээ завтай үедээ зөөе дөө

Сайн байна уу Миний блогт зочилж байсан анд найзуудаа
Би бээр блог банжиг нээтээр зочилтол эх хэл дээрх блог хичнээн амар бас монголчуудтайгаа цуг байх нь гоё санагдаад энэхүү блогоо энд хүргээд зогсоож байна. Харин та бүхнийг миний шинэхэн блог bella.blog.banjig.net ээр зочлоод гарахыг хүсэе үгүй үгүй энэ таний дур л даа за бүгдээрэнд нь амжилт хүсэе

Арай хийж хэсэн тэнүүчилж байгаад гэр орондоо ирж хичээл номоо хийж эхлээд баахан хүсэл мөрөөдөлтэй ирсэн чинь энэ биеийг өвчин ороогоод болхоо байжээ гэж Ойрд эмнэлгийн үүднээс салахаа байв Одоо ингээд биеэ сайжрахаар хичэээлээ номоо хийж блогоо үргэлжлүүлж энгийн амьдралдаа орно доо гэж
Ингэхэд би гэдэг хүний нурууны бүх булчин агшсан юм байх Тэгээд хөдөлгөөн дутсан гэнээ Энэ нь тэгж аймааар өвддөг гэж даан ч мэдсэнгүй хээ хэхэх\
Хамгийн харамсалтай нь хорь хүрээгүй байж баахан хөгшин хүмүүсийн дунд дасгал хийгээд байгаан Тэр ч болоогүй ээ нурууны булчин татаад тонгойж болохгүй байгаам лдаа.Тэгсэн чин хүн болгон намайг насны доройтолд орж байна даа гэж өрөвдөөд байгааам даа. Дасгал хийхийн үнэ цэнээ гэж би ч эрүүл мэндээ бодохгүй бол хар залуугаараа хөгшчүүлийн тоонд орж, эмнээс салахаа байх нь уу дээ

За за ерөөсөө дасгалаа хийлээ

Өмөөрөл

Монголын арван жилээ, их сургуулиа төгсч байгаа олон сайн залуучууд магадгүй ихэнх нь гадаадад сургуульд сурахаар явах болсон ихэнхдээ Хятад, Англи, Америк, Солонгос, Япон гэх мэт. Харийн оронд боловсрол эзэмшиж, биеэ дааж, мэрийж сурж байгаа тэд нараараа бахархахаас яахав.
Харин Монголчууд бид чинь гадаадад морь унаж, гэрт амьдардаг хүмүүсээр төсөөлөгддөг учраас гадны хүмүүст хэрхэн хөгжиж байгаа талаар тайлбарлаж санал бодлоо хуваалцсаар байгаад бүүр мэргэжилтэн болчихлоо.
Харамсалтай нь Монголоо Монголчуудаасаа өмөөрөх шиг хэцүү юм байхгүй ажээ. Би эх орон гэж үндсэрхэг үзэл гаргадаг онгироо нэгэн биш ч гэсэн Монголчуудаасаа Монголоо өмөөрч хичнээн ч уйлав даа хэхээхэх.
Олон жилийн өмнө 5-10 жилийн өмнө амьдралын эрхээр ирээдүйгээ бодож эх орноо орхиод явсан тэднийг буруутгах аргагүй ч "Би Монгол шүү дээ" гэсэн өгүүлбэрийн үнэ цэнийг мэдэрдэггүй тэдний өмнөөс эх орныхоо өмнөөс би харамсаж байна. Гэхдээ Монгол маань хөгжөөд л байгаа хөгжих ч болно, хөгжүүлэх ч болно тийм биз дээ залуучуудаа.

Яагаад өмөөрдөг вэ гэхлээр таарсан Монголчууд болгон "Монголын зам нь бөглөрөөд, бие биенээ харж ч болохгүй утаатай байдаг гэлүү. Сая 7 сард юу боловоо Монголчууд яагаад байгаан бэ. Хэзээ хөгжихмийн бэ." гээд л бүгд л иймэрхүү юм ярина.
Монгол маань хөгжиж байгаа шүү дээ Үнэндээ өөрсдөө Монголоос төрж гарчихаад эх орныхоо төлөө юу ч хийхгүй өөр орон луу зугтчихаад больж үзмээрийнн:%
Хэзээ хөгжихийн ч гэж асууж байх шиг зарим нь бүүр хөгжихөөр нь очно доо ч гэх шиг болимоор юмаа